YALNIZLIKLA MÜCADELEMİZ

Durmadan işleyen sürekli geçen zamanda hiçbir şey aynı kalmıyor.Devam eden, zamana yenik düşmeyen, tükenmeyecek olan insanların birbirleri ile kurmuş olduğu bağlar çok nadir bulunuyor.

Hayat upuzun bir yola benziyor.Bu yolda insanlar birer yolcu görevini üstleniyor.İnsanın doğumla başlamış olduğu hayat yoluna sürekli birileri giriyor.Çevresi genişliyor.En başta ailesi, akrabaları sonra arkadaşları der iken farklı farklı kişiler ile tanışıyor,dostluklar kuruyor,sevgisini paylaşıyor. Yavaş yavaş bağlanıyor hayata ve yakınlarına.Sonra insan yakınındakiler hiç gitmeyecek,ilişkileri hep ilk günkü gibi devam edecek,birbirleri ile olan bağları hiç kopmayacak,herkes aynı kalacak sanıyor.Halbuki en büyük yanılgıya düştüğünün farkına varamıyor.

Zaman geçiyor hiçbir kimsenin yanında olmadığını sadece gidecekleri yere kadar ona eşlik ettiğini, en zor zamanlarında tek başına kalarak öğreniyor.Gerçekten yanında var olduğunu hissettiği,güvendiği,inandığı yok olmuşlukları pare pare acıtıyor yüreğini.En sevdiklerinden tek başınalığa mahrum bırakılmış insanların hayata ve insanlara olan güvenleri sarsılıyor.

Konuşsa anlaşılmayacak sözlerini,gerçekten hissedilmeyecek olan duygularını sessizliğe gömüyor.Bütün kırılmışlıklarını suskunluğunda gizlemeyi tercih ediyor.

Yalnızlığa alışarak, tek başına kalmak ne demek sonuna kadar tadarak,hiçbir şeye ve hiçbir kimseye ait olmadan kendi yaşam mücadelesini hakkıyla vermenin uğraşını sürdürüyor.Bütün iyi duyguları basitleştiren,değersizleştiren vefasızlığı tattıran yaşamın döngüsüne inat insan kendi olmaktan vazgeçmiyor.

Herşeye rağmen onu yaratan, eşsiz güzellikler ile donatan,sayısız nimet veren,her zaman ona herkesten yakın olan,sonsuz bir sevgi ile kucaklayan Rabbi için hayata tutunuyor.Allah rızası için nasibine yazıldığı kadarını yine Allah’ın izni ile gerçekleştirmek için gönüllükle emek sarf ederek şu anın ve geleceğin iyi olması için elinden geleni yapmaya uğraşıyor.Bütün yalnızlığını ve hüzünlerini mutlu ettiği yüzlerde unutuyor.Ve yalnızlığı en derinine kadar tatmış olan insan; bir başkasının mutluluğuna dahil olmayı,birileri için küçükte olsa birşeyler yapmayı,sevgiyi söndürmek isteyenlere karşı durarak yeniden yeşertmeyi kendine amaç ediniyor.

Hepimiz kimi zaman kendimizi yalnız hissedebiliriz veya yakınlarımız tarafından yalnızlığa bırakılabiliriz.Bize bahşedilen hızla geçen zamanı Allah’ın rızası dahilinde güzellikleri yaymaya,bu uğurda çabalamaya çalışarak yalnızlığın yüklemiş olduğu hüzünleri yenebiliriz.Herşeye ve herkese inat gülen gözlerdeki ışık olmaya kendimizi adamak ümidiyle hayat yolunuz açık olsun… 🙂