İnsan yalnızlaşırmış ta gün gelir
Milyonların içinde tek mişçesine
Kime seslense tekrar tekrar
Kendi sesini işitirmiş
Kendine liman arayan gemi misali
Engin sular ararcasına
Koskoca gemi yorulmuştur öyle ya
Denizin hırçın susuzluğun da
Tıpkı durakta duracak dolmuşçasına
Kesinleşmiştir hisleri emindir olacaktan
Ya ilk durak ya da son durak
Enin de sonun da durulacak
İnsan kalabalıklaştıkça yalnızlaşırmış
Sevdikçe uzaklaşır kaybettikçe korkarmış
İnsanız işte ne memnun olur
Nede memnun kılar olmuşuz
Tren misali hızlı olmuş artık hayatlar
Sadece çıkarlar garında duran
Ne el sallayan kalmış ardında
Ne bohçasın da işlenmiş mendil saklayan
Kup kuru çöl misali kalakalmış
Toprağının üstü taş
Altı kum kadar sade
İşte biz bir grup yılkı
Bir garip yolcuyuz
Sığındığımız limandan
Kaçırdığımız dolmuştan
Hiç binemediğimiz trenden ibaret…