Menekşe kokulu çiçeklere hasret kalır kelebekler, Hayal dünyamın penceresinde, Gönlümün görmek istediği huzur manzarasında, Herşey bahanedir aslında. Aslı ise, her güzelliğin seni anlatıp, Dillendirmek için çırpınışıdır. Özlem ve hasretle sarhoş olmuş zihnimin, Görülmemiş gül yüzün , Menekşeyi andıran kokun , Hayat şerbeti gözlerine . Sarhoşluğu da dillendirilmeyecek özlem cümleleriyle. Savaş Açar.
Şimdi. Cam kenarına oturdum, can kırıklıklarımı düşünüyorum. Dışarıda yağmur, gözlerimde hafif bir uyku var. Uyku değilde geçmişim mi yoksa göz kapaklarımı ağırlaştıran? Bu günlerden yalnızca iki yıl önce, başka bir pencereden bakarak uyanırdım oysaki. Başka bir şehirde, başka insanlarla başka bir hayatım vardı. Yüksek binalar yoktu ama baktığım zaman pencereden, gökyüzünün masmavi halini görürdüm. Sabahları
Rutubet kokan evimin, Duvarlarında asılı resmin Aklım firarda Dilimde iki hece ismin Masamın başında, Hayalinle uykuya dalmışım Rüyamda gelen sensin Kalbimdeki bu koca mezarlıkta Nefes alan tek cesetsin; Sahi içimdeki yabancı sen de kimsin? Özlem misin nefret misin Neden gözyaşlarımın sebebisin Evet ben bir katilim ama Öldüremediğim tek kurban sensin Söylesene sende kimsin
Orta öğretimimin sona erdiği liseye geçiş dönemindeydim. Sınavlar açıklandı, tercih dönemi başladı. Biraz bilinçli, biraz çocuksu, birazda ergenlik dönemlerimizdi. Anadolu öğretmen lisesine yerleşmek isterken doğru düzgün Anadolu lisesine bile yerleşemiyordum. Anadolu öğretmen lisesi olmayacaksa Anadolu da istemem düz lise olsun düşüncelerindeydim. Hocalarımın ve ailemin ısrarı sonucu tercih yaptım. Bütün listemde Anadolu öğretmen liseleri vardı.
