Garip bir savaş alanı Okçular yerinde Savunma bomboş Top yok tüfek yok … Muptezel gibiyiz ortalıkta Geziyoruz yalın ayak Farkında değiliz belki de Fikir bedenden daha çıplak Ne uyarsa giyer vaziyette … Bitik bir bulut var gökyüzünde Bıraksa kan yağdıracak Acımasızca yeryüzüne Onu tutan ne? Beklenen zaman mı var Ya da daha büyük bir kar.
Şarıl şarıl akan su sesi, dalında tutunmaya çalışan yaprakların dansı minik senfonisiyle gecenin sessizliğinde ruhumu dinlendiriyordu. Kahverengi halıyla kaplı dinlenme odamız tam da bu senfoninin ortasında kalıyordu. Bunaldığım, kendimi yalnız hissettiğim anlarda uğrak yerimdi. Perşembe akşamı yağmurunda katıldığı bu güzellikler kışın haberini veriyordu. Beyaz gömleğimin üzerine süveterdi ceketti derken montumu da giymeye başlamıştım artık. Yurdun
Mezarlıkmış içindeki aşkı Ben bir ölü o azrailim miş Her bakışında gömüyormuş kalbinin sonsuzluğuna Yalan mıydı aşkın Ey Gökyüzü ? Küçük sevdam sığmadı mı yüreğine ? Taşıyamadın mı geleceğimi ? Umutlarda kaybolurken umutsuzluğuna mı haps ettin beni ? Nefretin miydim ben titreyen yüreğinin .. Yağmurlu gözlerinin isli sokağı mı Sen söyle Ey Gökyüzü Kaç bahar
