ÇÜNKÜ ADAM, ONA HEP İNANIRDI!
Hayatının, bu pek de aşina olmadığı sahnesi, ne çok gönlünü terletiyordu. Ne donmak idi, ne de yanmak. Sonbaharda ki yağmurun hemen ardında esmeyi bekleyen toprağın kokusu burnunda sanki. Bin bir türlü mahlukatın içinde tek olana özlem, nasıl da buhrana düşürmüştü delikanlıyı. Sevgi açlığına doymuştu yıllar öncesinden, belliydi kırışmış yüreğinden. Kırık dizleri üzerine oturmuş, miskin gözleriyle,
