Gökyüzü acılarla doluydu.
Kayıp duygulu kuşlar.
Bir amaç üzerine uçuşları vardı onların.
Bir pervazda toplanıp içeriyi seyrederlerdi.
Aynı bizim dışarıyı seyrettiğimiz gibi.
Kanat çırpışları sanki bir şey anlatıyordu.
Belki de bizden daha fazla korkmuşlardı.
Kesik kesik bakışlarına takıldığımda hüzünlenirdim hep .
Bir arada gördüğümde ise duygulanırdım.
Benim bakışlarımın hep derinlerine takılırdı o kuşlar.
Ben nereye baksam onlar hep oradaydı.
Bir bütün halinde birbirine sataşmadan ve asla savaşmadan.
Kol kola kanat kanada.
Birbirlerine siper olurlardı o kuşlar.
Sıra sıra, menzil menzil.
Birine bir şey olsa hepsi ona uçardı.
Gözlerimin önünde uçun kuşlar.
Gözlerimin ucunda uçun da dostluğu göreyim.
Minareye konun kuşlar.
Sizin sayenizde ezanı en içten bir şekilde dinleyeyim…