• Hissediyorum
    • Hissediyorum
    • Farkındalık
    • İlişkiler
    • Psikoloji
    • Mizah
      • Mizah
      • Karikatür
      • Karikatür Şenliği
      • Resimler
      • Hayal Et
    • Kişisel Gelişim
    • Olumlama
    • Bağımlılık
    • Hayal Et
  • Yaşıyorum
    • Yaşıyorum
    • Yaşamın İçinden
    • Sinema
      • Sinema
      • Film Önerileri
    • Sağlık
      • Sağlık
      • Spor
      • Ailenizin Aktarı
    • İş Hayatı
    • Hayvan Hakları
    • Siyaset
    • Amatör Fotoğrafçılık
  • Okuyorum
    • Okuyorum
    • MBA (İşletme)
    • Kimdir?
    • Nedir?
    • Kitap Özetleri
    • Kitap Alıntıları
    • Dünya Büyüklerinden Hayat Dersleri ve Sözleri
    • Kitap Önerileri
    • Din
    • Şiir
    • Otomotiv
    • Teknoloji
    • Yazı Dizisi
  • Misyon& Vizyon& Hakkımda& İletişim
Giriş

User Panel Banner
Giriş

  • Anasayfa
  • Hissediyorum
  • Okuyorum
  • Yaşıyorum
  • Sinema
Ana SayfaYaşıyorumYaşamın İçindenSevgili Öğretmenlerimiz ‘Öğretmenler Gününüz ‘ Kutlu olsun

Sevgili Öğretmenlerimiz ‘Öğretmenler Gününüz ‘ Kutlu olsun

  • 24 Kasım 2016
  • 0 comments
  • KİT
  • Başlık; Yaşamın İçinden
  • 0

Öğretmenlik mesleği nedir?

Öğretmen; Eğitim fakültesi mezunu olan, milli eğitim bakanlığına bağlı okullarda veya dersanelerde öğretmenlik mesleğini icra eden kişilere verilen ünvandır.

Öğretmenlik mesleği; Öğrencilerin yetiştirildiği, onların yeteneklerinin keşfedildiği, onlara eğitim veren öğretmen olarak adlandırılan kişilerin dahil olduğu meslek grubunun adıdır.

İlk öğretmenler

İlk öğretmenler peygamberlerdir. Çünkü Allah’ın emirlerini kullarına tebliğ eden, onlara öğreten kişilerdir.

Başöğretmen nedir?

Tüm öğretmenlik mesleğini icra eden öğretmenlerin ilki ve en önde bulunanıdır. Başöğretmen “Mustafa Kemal Atatürk” tür.

Öğretmenlik mesleğini icra edeceklerde bulunması gereken özellikler

1. Sözel yeteneği gelişmiş,

2. Sosyal konulara özellikle eğitim konularına meraklı,

3. İnsanlarla iyi iletişim kurabilen,

4. Düşüncelerini başkalarına açık bir biçimde aktarabilen,

5. İyi bir öğrenme ortamı sağlayabilen,

6. Dikkatli, işine özen gösteren,

7. Mesleğinin sorunları ile ilgilenen ve çözüm yolları bulmaya çalışan,

8. İnsanlarla iyi iletişim kurabilen; sevecen, hoşgörülü, sabırlı,

9. Öğrencilerin duygu ve düşüncelerini anlayabilen,

10. Kendini geliştirmeye istekli, coşkulu, yaratıcı kimseler olmaları gerekir.

Atatürk’ün öğretmenler hakkında söylediği sözler

  • Atatürk Diyor ki
  • Dünyanın her tarafında öğretmenler, insan topluluğunun en fedakar ve muhterem unsurlarıdır.
  • Bir millet irfan ordusuna malik olmadıkça, savaş meydanlarında ne kadar parlar zaferler elde ederse etsin, o zaferlerin yaşayacak neticeleri vermesi, ancak irfan ordusuyla kaimdir.
  • Muallimler! Yeni nesli, Cumhuriyetin fedakar muallim ve mürebbilerini sizler yetiştireceksiniz. Ve yeni nesil sizin eseriniz olacaktır.
  • Eğitimdir ki bir milleti ya hür, bağımsız, şanlı, yüksek bir topluluk halinde yaşatır; ya da milleti esaret ve sefalete terk eder.
  • Milletleri kurtaranlar yalnız ve ancak öğretmenlerdir. Öğretmenden, eğiticiden mahrum bur millet, henüz bir millet adını alma yeteneğini kazanamamıştır.
  • Öğretmenler! Cumhuriyet sizden, fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür nesiller ister.
  • Bir millet eğitim ordusuna sahip olmadıkça, savaş meydanlarında ne kadar parlak zaferler elde ederse etsin, o zaferlerin kalıcı sonuçlar vermesi ancak eğitim ordusuyla mümkündür.
  • Öğretmenler; Cumhuriyetin fedakar öğretmen ve eğitimcileri, yeni nesli sizler yetiştireceksiniz. Ve yeni nesil sizin eseriniz olacaktır. Eserin kıymeti, sizin beceriniz ve fedakarlığınızın derecesiyle orantılı olacaktır. Cumhuriyet; fikren, ilmen, fennen, bedenen kuvvetli ve yüksek karakterli koruyucular ister. Yeni nesli, bu özellik ve kabiliyette yetiştirmek sizin elinizdedir… Sizin başarınız Cumhuriyetin başarısı olacaktır.

ATATÜRK’ÜN KÜTAHYA LİSESİ’NDE ÖĞRETMENLERE YAPTIĞI KONUŞMA

“Muallime hanımlar ve muallime efendiler, bu irfan yuvası altında hepinizi bir arada görmekten ve hepinizi selamlamaktan çok memnunum.

Memleketimizi, toplumumuzu gerçek hedefe, gerçek mutluluğa ulaştırmak için iki orduya ihtiyaç vardır. Biri vatanın hayatını kurtaran asker ordusu, diğeri memleketin geleceğini yoğuran irfan ordusudur. Bu iki ordunun her ikisi de kıymetlidir, yücedir.
Fakat bu iki ordudan hangisi daha değerlidir, hangisi bir diğerinden üstündür? Şüphesiz böyle bir tercih yapılamaz. Bu iki ordunun ikisi de hayatidir.
Yalnız siz irfan ordusu mensupları, sizlere mensup olduğunuz ordunun değer ve yüceliğini anlatmak için şunu söyleyeyim ki sizler ölen ve öldüren birinci orduya, niçin öldüğünü öğreten bir orduya mensupsunuz.

Biz iki ordudan birincisine, vatan çiğnemeye gelen düşman karşısında kan akıtan birinci orduya -bütün dünya bilir, bütün dünya şahit oldu ki- pek mükemmelen sahibiz. Vatanın dört sene önce düştüğü büyük felaketten sonra, yoktan var olan bu ordu, vatanı yok etmeye gelen bu düşmanı kutsal vatan toprağında boğup mahvetti. Yalnız bu orduya sahip olmakla, işimiz bitmiş, gayemiz bu ordunun zaferiyle son bulmuş değildir.

Bir millet, irfan ordusuna sahip olmadıkça savaş meydanlarında ne kadar parlak zaferler elde ederse etsin, o zaferin köklü sonuçlar vermesi ancak irfan ordusuyla mümkündür. Bu ikinci ordu olmadan birinci ordunun elde ettiği kazanımlar sönük kalır. Milletimizi geçek mutluluğa, kurtuluşa ulaştırmak istiyorsak, bizi ölümden kurtaran ve hayata götüren bugünkü idare şeklimizin sonsuzluğunu istiyorsak, bir an önce büyük, kusursuz, nurlu bir irfan ordusuna sahip olmak zorunluluğunda bulunduğumuzu inkar edemeyiz.

Eski idarelerin en büyük kötülüklerinden biri de irfan ordusuna layık olduğu önemi vermemeleridir. Eğer önem verilseydi, geleceği emanet ettiğimiz sizlere, gelecek kadar güvenilir bir mevki verilmesi gerekirdi. Henüz üç dört senelik hayata sahip olan milli idaremizde irfan ordusu ile layık olduğu kadar ilgilenilememiştir. Fakat buradaki mecburiyeti milletin münevverleri olan sizler elbette ki daha iyi takdir edersiniz. Bütün kuvvetimizi yalnız cephede toplamaya mecbur olduğumuz bu kısa süre içinde tabiatıyla irfan ordusuyla gereğince meşgul olamadık. Lakin Cenab-ı Hakk’a şükürler olsun ki düşman karşısındaki aziz ordumuz için harcadığımız bütün emekler mutlu sonucunu verdi.

Artık bundan sonra aynı kuvvet, aynı faaliyet, aynı istekle irfan ordusu için çalışacak ve birincide olduğu gibi bu ikinci ordudan dahi emeklerimizin, faaliyetlerimizin mutlu ve başarılı sonuçlarını aynı parlaklıkta elde edeceğiz.
Arkadaşlar, asker ordusu ile irfan ordusu arasındaki birliktelik ve alakayı belirtmek için şunu da ifade edeyim, kıymetli bir eserden ordunun ruhu kumanda heyetidir deniliyor. Hakikaten böyledir. Bir ordunun kıymeti kumanda heyetinin kıymeti ile ölçülür. Siz öğretmenler, sizler de irfan ordusunun kumanda heyetisiniz. Sizin ordunuzun kıymeti de sizlerin kıymetinizle ölçülecektir. İstiklal mücadelesinde üç dört senedir düşmanı topraklarımızda mahvetmek için yaptığımız savaşla ordunun ruhu olan kumanda heyeti değerlerinin yüksekliğini nasıl ispat etmişse, bundan sonra yapacağımız yenilikler milletimize bir karanlık gibi çöken genel cehaleti mağlup etmek savaşında da irfan ordusunun ruhu olan siz öğretmenlerin aynı yeteneği ortaya koyacağınıza eminim.

Bu konuda size güveniyor ve saygı ile selamlıyorum.”

(KÜTAHYA LİSESİ – 24 MART 1923)

Öğretmenlerimizle ilgili Bir Şiir

ÖĞRETMEN
A’dan başlar aydınlık,
Bir taş koyar bütün yapılarda temele öğretmen.
Soluğudur düşüncenin buğdaydan yalaza dek
Yeryüzünde ne varsa ondan gelmedir,
Yeryüzü ile el ele öğretmen

 

Göz gözdür o, uzakları görürüz
Ağızdır o, türkü söyleriz haykırırız günlerden.
Ulaşırız erdem üstüne, gelecekler üstüne biz hep
Çizer büyük değirmisini
Uç olur da gergele öğretmen.

 

Hey hey, burası bir dağ köyü, kurda kuşa
Bırakılmış göğün kıyısına bırakılmış
83 toprak ev, 83 acı duman,
Çoluğuyla, çocuğuyla 415 karanlık
Kurtulacağız, el ayak kurtulacağız,
Bir okul yapıla, bir gele öğretmen.

 

Bir ışık, bir ışık daha,
Gecelerin içindeki ejderlerle dövüşür
Nice istemeseler de, nice önleseler de,
Uyandırır toplumunu
İyiye, doğruya, güzele öğretmen.
Fazıl Hüsnü DAĞLARCA

Öğretmenliğe dair mükemmel bir hikaye…

“Hatice öğretmen yeni mezun olmuştu fakülteden…anadolunun steplerinin güneşin sıcağı altında cayır cayır yandığı, buğday başaklarının çoktan sarardığı bir köyün tek öğretmenli 5 derslikli okulunda görev yapmaktaydı.

ilk iş olarak kendisinden önceki öğretmenlerin öğrenciler hakkındaki görüş ve gözlemlerinin bulunduğu dosyaları inceledi…hepsi için birkaç yorum, yuvarlak cümleler yazıldığını gördü.

aralarından en çok Mehmet adlı öğrencisi dikkatinin çekmişti. Mehmet 5. sınıf öğrencisiydi. ruhsal dosyasında her yıl için birer cümle yazılmıştı önceki öğretmenleri tarafından;

“1. sınıf: mehmet; yaşıtlarına göre daha zayıf ve çelimsiz. ama gözlerinden ateş çıkıyor adeta. zeka pırıltılarının yayılmasını üzerindeki abisinden kaldığı belli büyüklükteki elbiseleri ile siyah lastik ayakkabıları dahi engellemekete…babasının, Mehmet daha bebek iken ölmüş olması, onu, çocuk saflığından çıkarmış, annnesinin hayatındaki yükünü sırtlaması gereken bir büyük adam yapmış.

2. sınıf: Mehmet; bu yıl çok durgun, dalga dalga büyüyen bir denizin sahildeki son çırpınışları gibi. annesinin hastalığı, tedavisindeki güçlüklere göğüs germesi sanırım onu yorgun düşürdü.

3. sınıf: Mehmet bu yıl neredeyse bambaşka birisi oldu. derslerine artık ilgi göstermiyor. birkaç defa sınıfta uyuyakaldı. arkadaşlarından birisi bugün onu okul duvarının yanında yere bağdaş kurmuş ağlarken gördüğünü söyledi…annesinin ölümü ile hayatın sona erdiğini düşünüyor.

4. sınıf: mehmet okula devam etmesi gerektiğinin bilincinde değil. okulda bulunduğu sıralarda ise gözleri donuk, aklı başka biryerlerde…güzel hayaller kurmadığı belli…”

evet işte bir öğrencinin yüksekten düşüşünün hikayesi buydu. Hatice öğretmen sınıf öğretmen idi ama biliyordu ki; mesleği onu bazen bir çocuğa ana, bir başkasına abla olmasını gerektiğini emrediyordu.

bugün 24 kasım. hatice öğretmen daha bir gururla, daha bir neşe ile doğruldu yatağından. kendinceen güzel olduğunu düşündüğü elbisesini giydi…bir yarım saat sonra tek odalı lojmandan çıktı. okulun kapısını açtı, pencereleri açtı, sınıfı havalandırdı.

az sonra okul bahçesinden “kuş cıvıltıları” gelmeye başlamıştı. dışarı çıktı, çocukalr sıra oldular ve hep bir ağızdan çoşkuyla başladılar

“Türküm, doğruyum, çalışkanım,.”

önce öğrenciler içeri girdiler sonra hatice öğretmen. önce bir öğrenci sonra diğerleri üşüştüler başına, önce elini öpüyorlar, sonra hediyelerini masanın üzerine bırakıyorlardı. en son mehmet geldi masanın yanına, başı önde, utana sıkıla eski bir gazete kağıdına sardığı ama özenle bantlanarak paketlendiği belli hediyesini masanın üzerine bıraktı. yerine geçti. gözleri doldu, elleri titredi, dizlerinin bağı çözüldü hatice öğretmenin…mesleğinin ilk yılıydı ve ilk öğretmenler günüydü. kendisini çabuk toparladı, öğrencilerden birisi hediyelerini açmasını istedi.

hediyeleri tek tek açıyordu hatice öğretmen, çok güzel saç tokaları, rengarenk çoraplar, işlemeli mendiller… dikkat etti her hediye paketinin açılışında mehmet sırasında daha bir küçülüyor, daha bir eziliyordu. sıra gazeteye sarılı pakete geldi, açtı…içinden birkaç taşı düşmüş bir bakır bilezik ile yarısı boşalmış bir şişede parfüm denemez durumda bir çeşit esans duruyordu. arkadaşları hafifçe gülüştüler. hatice öğretmen mehmetîn yanına gitti, yanaklarından öptü, sınıfa seslendi;

– “en güzel hediyeyi mehmet getirmiş.” mehmet birden doğruldu gülümsedi. hatice öğretmen anlamıştı bileziğinde esansın da mehmet‘in annesinden kalan birer hatıra olduğunu.

ertesi gün hatice öğretmen sınıfa girmeden önce bileziği taktı, kokuyu sürdü. günün sonunda mehmet hatice öğretmene tek bir cümle söyledi;
– “öğretmenim bugün bütün gün annem gibi koktunuz…”

o gün Mehmet için bir milat olmuştu. zeka pırıltılarının üzerindeki tozlardan birkaç günde silkindi…gözlerindeki ateş tekrar yerine geldi. bir hırs ile derslerine verdi kendisini. ve nihayet yatılı okul sınavlarını zor da olsa kazandı.

.

aradan üç yıl geçti. bir mektup geldi hatice öğretmene mehmet‘ten. mektupta “8. sınıfı bitirdim ve artık fen lisesinde okuyacağını ama değişmeyen şeyin hala, hatice öğretmenin kendi hayatındaki en iyi öğretmen olduğu”nu söylüyordu mehmet.

bir kaç yıl sonra mehmet‘ten bir başka mektup daha geldi…”tıp fakültesinin kazandığını, artık daha çok çalışması gerektiğini bildiğini ve hala hatice öğretmenin hayatındaki en iyi öğretmen olduğu” nu söylüyordu mehmet.

ve bir mektup daha geldi 6 yıl sonra mehmet‘ten…”okulu 3.lük ile bitirdiğini, bu sırada bir kız ile tanıştığını ve evlenmeye karar verdiklerini, kendisinden bu törende annesinin yapması gereken temsil işini yapıp yapamayacağını” soruyordu mehmet. “elbette” diye cevap yazdı hatice öğretmen. nikah günü geldiğinde damadının annesine ayrılan yere oturdu hatice öğretmen. imzalar atıldı, mehmet ve eşi ellerinden öptüler hatice öğretmenin ve gelin

“- bileziğiniz ne kadar orjinal ne kadar hoş” derken mehmet gururlanmıştı.

eşinin sözlerine bir cümle de kendisi ekledi;

“- öğretmenim bugün yine annem gibi kokuyorsunuz…”

Paylaş

Alakalı Gönderiler

0 comments
Yaşamın İçindenYaşıyorum

İstediğimiz Yönde Bir Yaşam İçin Birkaç Taktik

0 comments
Yaşamın İçinden

BAZEN BİLİNMEYEN YOLLARIN SONU TARİFSİZ BİR ACIYA ÇIKAR

0 comments
Yaşamın İçinden

“SADECE ALLAH RIZASI İÇİN SEVİN”

Zihninizde Özel Bir Bölüm Açın

  • 23 Kasım 2016
  • 0 comments

Her Gün Bir Dakikanızı Teşekkür Edecek Birini Düşü...

  • 24 Kasım 2016
  • 0 comments

Paylaş

Yazar Hakkında

KİT

Alakalı Gönderiler

0 comments
Yaşamın İçindenYaşıyorum

İstediğimiz Yönde Bir Yaşam İçin Birkaç Taktik

0 comments
Yaşamın İçinden

BAZEN BİLİNMEYEN YOLLARIN SONU TARİFSİZ BİR ACIYA ÇIKAR

0 comments
Yaşamın İçinden

“SADECE ALLAH RIZASI İÇİN SEVİN”

0 comments
Yaşamın İçinden

Anlar ve Anılar Biriktirin

Etiketler

  • Atatürk
  • Baş öğretmen
  • Mustafa Kemal
  • Öğretmen
  • Öğretmenler Günü

Cevap Yaz Yanıtı iptal et

Kaçırma

0 comments
Yaşamın İçindenYaşıyorum

İstediğimiz Yönde Bir Yaşam İçin Birkaç Taktik

Hayatın içinde bende VARIM diyen, Ve Kendini ifade etmekten korkmayanların adresi

Copyright © 2017 Karanlığa Işık Tutun Dergisi